<

08-11-2018

Bijzondere verhalen in beeld

Tijdens de Eindexpositie van de studenten Fotografie vielen de eindprojecten van Janneke van der Ende (20) en Sebastiaan Boot (21) op. Mooie fotografie mét een bijzonder verhaal. Janneke maakte de reportage ‘We Dive’, waar ze een tien voor kreeg. Sebastiaan legde het dagelijkse leven van een vluchtelingengezin uit Syrië vast. We zochten de twee inmiddels oud-studenten op om het verhaal achter hun werk te horen.

‘Het voelt magisch. Je bent in een andere wereld, je hoort niets anders dan je eigen ademhaling. Ik zat in mijn eigen duikersbubbel’, vertelt Janneke van der Ende, die in juni haar opleiding Fotografie afrondde met het bijzondere project ‘We Dive’. Ze kreeg er een 10 voor! ‘Voor het eindproject mochten we zelf een onderwerp kiezen, we hadden alle vrijheid’, vertelt ze. Toen ze in de bus onderweg naar huis zat, kwam ‘hét idee’ in haar op. ‘De bus reed langs een brandweerkazerne en ik zag daar een brandweerman in duikerspak. Ik dacht: wat weet ik eigenlijk van mijn vaders leven als duiker af? Omdat ik het hem niet meer kan vragen, moest ik op zoek…’

Ziek

Janneke’s vader overleed vijf jaar geleden aan kanker. Tot 2008 werkte hij als beroepsduiker bij Boskalis, één van de grootste baggermaatschappijen van de wereld. Toen werd hij ziek. ‘Door zijn hersentumor mocht hij niet meer duiken’, vertelt ze. ‘Dat vond hij het allerergste van die ziekte. Het deed me pijn om hem zo te zien. We dachten naderhand: eigenlijk hadden we hem gewoon door moeten laten gaan met duiken. Stel dat er iets was gebeurd… dan was hij op een gelukkige manier overleden.’ 

Onder water

Voor haar eindexpositie maakte Janneke veel verschillende soorten foto’s van de duikerswereld: van de ex-collega’s van haar vader, van het werk bij Boskalis, diverse portretten. Foto’s onderwater konden natuurlijk niet ontbreken. Hiervoor is Janneke zelf gaan duiken. ‘Je weet dan meteen wat duikers precies doen’, vertelt ze. ‘Dat was best moeilijk, dan voel je ineens wat mijn vader altijd heeft gedaan en zo graag deed.’

Perfect

Janneke heeft enorm veel tijd gestoken in haar eindproject. In totaal heeft ze zes fotoshoots gedaan. Ze vond het zeer confronterend om met de ex-collega’s van haar vader te zijn. Toch zette ze door. ‘Ik wilde het perfect doen. Ik ben van mezelf al perfectionistisch, maar omdat ik het voor m’n vader deed, moest het nog perfecter zijn ofzo’, zegt ze. 

Boek

Janneke heeft heel veel foto’s gemaakt, en niet alleen voor de expositie: ‘Ik wilde ook een boek maken over het leven van mijn vader. In dit boek zitten ook foto’s van vroeger, toen hij in het leger zat. Ik heb mezelf opgesloten in mijn kamer en heel het boek in elkaar gezet. Het duurde een maand, toen had ik het af.’ Boskalis heeft de druk van de boeken gesponsord. Er zijn dertig exemplaren gemaakt, waarvoor Janneke hen heel dankbaar is. ‘Ik ben zeker trots op het boek, maar ik dacht dat ik er meer bij zou voelen. Ik weet nog steeds niet welk gevoel dat had moeten zijn’, sluit ze af. Janneke is inmiddels gestart met de opleiding Communicatie Multimedia Design op de Hogeschool Rotterdam. 

Familie

Ook Sebastiaan Boot koos als eindproject voor een fotoreportage mét een bijzonder verhaal. Maandenlang bezocht hij een gezin met Syrische vluchtelingen in Den Haag. ‘Ik wilde laten zien hoe zij hier leven. Net als veel mensen had ik onbewust vooroordelen over vluchtelingen’, vertelt hij. ‘Ik leerde dit gezin kennen tijdens mijn stage bij de krant ‘Den Haag Centraal’ en werd door de man des huizes uitgenodigd voor koffie. Na mijn stage heb ik contact gehouden met het gezin en uiteindelijk heb ik ze benaderd voor mijn eindproject.’ 

Goedkeuring

Sebastiaan vond het bijzonder om de fotoserie te maken. ‘Ik werd best vrijgelaten door school om te doen wat ik wilde met de reportage. Tijdens de lessen mocht ik naar Den Haag om het gezin te bezoeken. Ook in het weekend ging ik er vaak heen om foto’s te maken of om te laten zien wat ik al had gemaakt. Omdat ik veel tijd bij hen doorbracht, voelde het gezin als een soort familie voor mij. Ik heb echt een band met hen gekregen. Het was voor mij ook belangrijk om hun goedkeuring te hebben voor de beelden die ik maakte. Sommige foto’s vonden ze te persoonlijk. De vrouw vond het bijvoorbeeld niet prettig om zonder hoofddoek gefotografeerd te worden… die foto’s heb ik ook niet gebruikt’, vertelt hij. 

FC Barcelona

Hij vervolgt: ‘Mijn favoriete foto is er eentje waar de man zijn haar scheert en zijn vrouw hem helpt. Het was bijzonder om mee te mogen maken. Voor buitenstaanders lijkt het of in hun cultuur het normaal is als de mannen en vrouwen elkaar niet helpen en dit soort dingen apart doen. Zij willen de normen en waarden van Nederland graag overnemen en de strenge cultuur van Syrië achter zich laten. Dat zie je op deze foto. Een andere foto die ik erg geslaagd vind, is waar de man met zijn waterpijp naar FC Barcelona kijkt op tv. Dat was zijn moment van rust.’ 

300 procent

De reacties van de bezoekers op het eindproject van Sebastiaan waren zeer positief. ‘Het is best spannend om je werk te laten zien. In het begin van de opleiding was ik vrij onzeker over mijn werk. Ik was tijdens de expositie ook een van de weinigen met een ander genre dan zwangerschaps- of modefoto’s. Zelf stond ik voor de volle 300 procent achter mijn werk.’ Het gezin was ook zeer enthousiast over de foto’s. ‘Dat vond ik nog wel het belangrijkste. Ik hoop dat mijn foto’s hun verhaal goed heeft verteld. En dat de mensen die het hebben gezien, het hebben begrepen en dat het bij hen iets heeft losgemaakt.’ Sebastiaan is inmiddels gestart met zijn vervolgopleiding aan de Sint Joost Academie. Daar is hij nu vooral bezig met schilderen, maar: ‘De kans is groot dat ik weer verder ga met fotografie.’